Φλήναφος

Τέλος

2009-05-20T13:27:00.001+03:00

Βαρέθηκα αγαπητοί/ες. Ευχαριστώ για την προσοχή σας όλο αυτό το διάστημα. Εις το επανιδείν

Ένθεν κακείθεν

2009-04-23T16:20:00.004+03:00

Το τηλεοπτικό κείμενο έχει πολλούς συγγραφείς και όχι έναν όπως το λογοτεχνικό

Η θέαση συγκεκριμένων προγραμμάτων δεν συνδέεται απαραιτήτως με την ευαρέσκεια των θεατών και ούτε με την παρουσία τους μπροστά στον δέκτη
Μη λέτε εξυπνάδες αποδίδοντας ύποπτες (ντε και καλά) προθέσεις στον Big Brother της TV. Αρκετά πράγματα που βγαίνουν στον αέρα είναι αποτέλεσμα παρεξήγησης και χαζομάρας
Μη λέτε μαλακίες για την κερδοφορία της τηλεόρασης γιατί είναι και ήταν μύθος του κερατά
Η οικονομική αιμορραγία των τηλεοπτικών επιχειρήσεων βλάπτει σοβαρά την υγεία μας αλλά και την υγεία τους
Οι περισσότεροι εργαζόμενοι(ες) στα μέσα δεν έχουν ορμέμφυτο
Η τηλεόραση όταν φτωχαίνει ναρκισσεύεται

Στερέωμα

2009-04-08T21:44:00.009+03:00

Στον Παναγιώτη

Ούτε και γώ ξέρω πως έπεσα μέσα. Ούτε προσοχή εκτελούνται εργασίες ούτε σήμα κανένα. Χάσκει η άσφαλτος στις μέρες μας. Ετσι γλίστρησα χωρίς θόρυβο. Ανεπαισθήτως που λέει κι ένας γέρος μουντζούρης.
Και τότε είδα το σκότος. Το σκότος το αληθινό. Χαιδεύω, το χώμα το νωπό, το τραχύ πρόσωπο των βράχων. Ακούω το κελάρυσμα των νερών. Πλήρης πίσω απ τα πετρώματα αφουγκράζομαι. Το θόρυβο τον αληθινό σας. Το Σκότος το αληθινό. Τα πέλματα που σέρνονται (χωρίς τη σφαίρα πίσω), το εκκωφαντικό τσάκισμα της γόπας. Ενίοτε, με δυσκολία είναι αλήθεια, το κουτσό των παιδιών. Κι έχω γίνει χαρτοφάγος καθώς οι πολλές πρωτείνες και τα ζωικά στοίχισαν και κούρασαν. Χαρτοφάγος. Ξέρετε, από τα χαρτάκια τα δικά σας τρέφομαι. Δεν έχω παράπονο. Χαρτάκια απ αυτά που δεν αντέχουν στο φώς (ή που δεν τ αντέχει;) και σκίζονται κομματάκια μικρά. Από χέρια βιαστικά πριν πεταχτούν στο φεγγίτη μου χαρτοπόλεμος. Χαρτοφάγος. Και κάνω ύπνο ελαφρύ.
Είδα το Σκότος . Το Σκότος το αληθινό κι άνασκελα χαζέυω το στερέωμα. Των πελμάτων σας

Aπόψεις

2008-12-10T23:17:00.003+02:00

Στον Κλιντ

Οι απόψεις εμποδίζουν το βίωμα της ζωής. Σα λάσπη κατακάθονται στα τζάμια μας. Απόψεις... Αυτοί οι θρόμβοι της σκέψης. Τι βολικό να χει κανείς απόψεις! Να είναι κατατάξιμος βρε αδελφέ στο ράφι της ζωής. Κι η ζωή? Η ζωή είναι απρόσκοπτη, χτυπά δυνατά στις φλέβες και σιχαίνεται τα εμπόδια. Η ζωή είναι ποτάμι και οι απόψεις ενήλικες λίμνες εφηβικού καταρράχτη . Εκεί εκβάλλουμε λοιπόν. Στις απόψεις. Στην αδιατάρακτη αιχμαλωσία του νερού. Και καθόμαστε αναπαυτικά στις καρέκλες μας, στις απόψεις μας....

H Θεία

2008-12-06T14:54:00.007+02:00

Ξέρετε τι είναι να μην κοιμάσαι ποτέ; Αφήστε μου τη φούστα σας λέω. Να μην ξεκουραστώ δηλαδή; Τι είμαι εγώ, ε; Όλο στο πόδι βρίσκομαι, τρέχω συνέχεια δεξιά κι αριστερά σα τρελή και ησυχία δε βρίσκω. Άσε το άλλο. Που με φωνάζετε όλα μαζί λες κι είστε συνεννοημένα και όλοι με θέλετε και για κάτι διαφορετικό. Πόσα κομμάτια να γίνω; Ξέρετε τι είναι να μην κοιμάσαι καθόλου; Την ησυχία μου θέλω, τ ακούτε; Από τότε που έφυγε ο συχωρεμένος ο θείος σας δεν με είδε άσπρη μέρα. Κι αυτές τις χάρες να τις ξεχάσετε.."Άλιιις κι 'Αλιιις" μ'έχετε πρήξει. Μόνο για χάρες και καλοπιάσματα είστε. Κι όταν σας ζητώ κι εγώ η έρμη λίγο να ησυχάσετε να ηρεμήσω κι εγώ, κοιτάτε αλλού και ποτέ στα μάτια. Και μου τραβάτε τη φούστα και κρύβεστε. Μη μου την ξανατραβήξετε τη φούστα τ ακούτε; Γιατί θα τη βγάλω και θα ησυχάσω. Και μετά αλίμονό σας κακομοίρηδες.
Ξέρετε τι είναι να μην κοιμάσαι ποτέ;

Βασίλης Βασιλικός

2008-12-03T21:50:00.005+02:00

Θέλω να το εξομολογηθώ αυτό. Λίγο που τον έβλεπα στο κουτί συχνά, λίγο ένας μανδύας "θεσμικότητας" που τον περιβάλλει, λίγο τo συμπλέγμα τo δικό μου με τα πολιτιστικά των 80s και λίγο η άγνοια του έργου του με είχε οδηγήσει στο ασφαλέστατο συμπέρασμα πως δεν είναι καθόλου του γούστου μου. Είς επίρρωσιν, η μαρτυρία της μάνας μου (που κοπροσκύλιαζε αδιαλείπτως σημειωτέον στο Χάραμα του Τσιτσάνη για ένα φεγγάρι) πως τον έπαιρνε ιερόσυλος ύπνος στo διπλανό τραπέζι (η Μπέλλου στα ντουζένια της έτσι;) με κατέστησε σχεδόν λάτρη του έργου του.. 'Ωσπου διάβασα τις προάλλες το Φύλλο και Το Πηγάδι και πριν λαλείσαι τρις (Στ Αγγέλιασμα βρίσκομαι) ανέκρουσα πικρώς. Και κλίνω το γόνυ. Μπροστά ίσως στο μεγαλύτερο μοντερνιστή μυθιστοριογράφο της χώρας. Συγγνώμη Κύριε Βασιλικέ

Παιδική Μαντλέν

2008-12-02T18:46:00.001+02:00

Το δίπατο νεοκλασικό είχε μεγάλο κήπο με μωβ και κίτρινα σκυλάκια στα παρτερια του, το πηγάδι παλιό,σκουριασμένη αντλία, άτακτες οι τσουκνίδες ολόγυρα. Μια γέρικη κερασιά δίπλα στην αποθήκη, στης οποίας το κλαδί κρεμιόταν ανάποδα σχηματίζοντας ένα τέλειο Γ ..Στο πάνω πάτωμα υπήρχαν τα δύο υπνοδωμάτια και μια σφαλισμένη πόρτα για χρόνια. Η πόρτα είναι που τρίζει τώρα ανυπόφορα ή τα δυσανεκτικά γέρικα σανίδια; Γυρνά σιγά το πόμολο και το παιδί διστάζει.Μόνο για λίγο. Κι ανοίγει το ακορντεόν του φωτός μες στο αχανές δωμάτιο και μετεωρίζεται μες στις βελούδινες ευθύτητες σκόνη μικρή, ελάχιστη. Για μια στιγμή μόνο. Πριν μυρίσει το βλέμμα. Και εκπέσει στα λευκά σεντόνια, μες σε χιλιάδες απλωμένες χυλοπίττες

Λίγο από αλφα

2008-11-29T02:38:00.008+02:00

Αντιγράφω από το Λεξικό της Ελληνικής Γλώσσας του Πάπυρου "αγαπώ :[ΕΤΥΜΟΛ. άγνωστη. Η σύνδεση με το αγα- δεν ικανοποιεί σημασιολογικά και δεν δικαιολογεί την παρουσία του φθόγγου π."(Αγάπη, φθόγγου αδικαιολογήτου (ή κάπως έτσι)/ όπως θά λεγε η Δημουλά).
Παρακάτω¨ άγαλμα :[ΕΤΥΜΟΛ.<αγάλλομαι. Η ετυμολογία της λ. βάσει της σημασίας της ήδη στον Ησύχιο "άγαλμα' παν εφ ώ τις αγάλλεται". Η αρχική σημασία της λ. στα ομηρικά έπη είναι "κόσμημα", "στολίδι των βασιλέων"..
ανακαλώ μια εμμονή του Μάτεσι με τη ετυμολογία της συγκεκριμένης λέξης...
Τι πλούτος, πόσο φώς στις εκατομμύρια διαθλάσεις των λέξεων...
Κάθε λέξη και διήγημα

The Ambassador

2008-11-24T23:07:00.004+02:00

Είχε μια ήρεμη αλκοολική ανεκτικότητα αναμεμειγμένη με ακίνδυνες ιδιορρυθμίες . Θυμάμαι πως όταν ήμουν πιτσιρικάς ζαχάρωνε εικαστικά μια γκόμενά και ανάμεσα σε πλήθος σφηνάκια με ρώτησε καλοπροαίρετα αν πλένω ο ίδιος το κυλοτάκι της. Του απάντησα πως όχι και εισέπραξα μια γκριμάτσα απαξίωσης. ''Το πλένεις με νερό φίλε, ελάχιστη μπουγαδίτσα όμως-η μυρουδιά μη φύγει'' μου δήλωνε με διασταλμένα ρουθούνια.- ''Μετά το ρουφάαααας''. Στο ενδιαμέσο της οσφραντικής πλύσης φώναζε στον μπάρμαν ''Ισίδωρε, βάλε μια βότκα να ρευτώ...''. Ο Ισίδωρος έσπευδε για το αναψυκτικό και η κουβέντα συνεχιζόταν μές στους καπνούς και τα αλκόλια με τα τικ να γίνονται ολοένα και πιο εύγλωττα...

Goooooooooooooaaaaaaalll

2008-11-05T15:22:00.003+02:00

Το όνειρο διατηρεί πάντοτε τις αποστάσεις του από την πραγματικότητα ούτως ώστε οι ρομαντικοί να ονειρεύονται και οι πραγματιστές να διώχνουν τα ενοχλητικά σύννεφα. Μόνο τη στιγμή του γκολ, μπαίνει στα χωράφια της πραγματικότητας κι αυτό για λίγο. Οσο να τιναχτούν τα δίχτυα και μετά ξανά η πραγματικότητα. Η μπάλα στη βούλα

Βραχέος περίσπαση

2008-10-25T23:48:00.005+03:00

Φευ !Φιλόλογοι ψεύτες. Μακρό προ βραχέος περισπάται.. Κι αυτό απερίσπαστα φυλλοβόλο καθώς το χαζεύω. Το πλατύ φύλλο του μετεωρίζεται για λίγο (στην καταχνιά της σελίδας;) πριν βολευτεί στο κεφάλι μου και με περισπάσει οριστικά

Φληβάς ο Φοίνικας (Τ.S. Elliot)

2008-09-29T21:39:00.009+03:00

IV. DEATH BY WATER PHLEBAS the Phoenician, a fortnight dead,
Forgot the cry of gulls, and the deep seas swell
And the profit and loss.
A current under sea	315
Picked his bones in whispers. As he rose and fell
He passed the stages of his age and youth
Entering the whirlpool.
Gentile or Jew
O you who turn the wheel and look to windward,	320
Consider Phlebas, who was once handsome and tall as you. Θάνατος από πνιγμό Φληβάς ο Φοίνικας, ένα δεκαπενθήμερο νεκρός λησμόνησε τις κραυγές των γλάρων και της βαθιάς θάλασσας τους όγκους και οφέλη και χαμό Ένα ρεύμα κάτω από το πέλαγο δόνησε τα κόκκαλά του ψιθυριστά. Έτσι ταλαντευόμενος διάβηκε το γήρας του και τη νεότητα Μπαίνοντας στη δίνη Εθνικέ ή Εβραίε Ω εσύ που γυρνάς το τιμόνι και κοιτάς προσηνέμως Σκέψου το Φληβά, που ήταν κάποτε όμορφος και ψηλός όπως εσύ.

Tσακισμένες ράχες

2008-09-26T23:54:00.008+03:00

Η βιβλιοθήκη μου, υπάρχουν φορές, που μου μοιάζει (του ματαιόσπουδου) με θήκη τροπαίων. Η κατάκτηση ενός βιβλίου (αυτή η ψευδαίσθηση) δεν είναι παρά η η υποκατάσταση του άδηλου περιεχομένου από την απτή φέρουσα ύλη του. Μετά την αναμέτρηση λοιπόν, η τσακισμένη ράχη του θύματος εκτίθεται σε κοινή θέα πιστοποιώντας τις αρετές του κατακτητή. Το λυγισμένο γόνατο της φωτογραφίας πανω στο ευμέγεθες κτήνος, το θριαμβικό χαμόγελο και η κάνη, όλα στο φόντο της αποτυχημένης συνάντησης. Όταν ευοδωθεί η συνάντηση, στ' αλήθεια, εμείς είμαστε τα θύματα. Κι οι χάρτινοι λέοντες δεν είναι σαν κι εμάς. Γιορτάζουν τις νίκες τους κρυφίως μετατρέποντας αργά ευθυτενείς άνδρες σε σκυφτά ονειροπόλα μειράκια και σφριγηλά γελαστά κορίτσια σε χλωμά, μονήρη απολειφάδια

Οι απόψεις ενός κλόουν

2008-09-22T21:51:00.004+03:00

Ο Χάινριχ Μπελ και Οι Απόψεις Ενός Κλόουν σε μετάφραση Τζένης Μαστοράκη μου κατάφεραν ένα δυνατό χτύπημα ίσια στο δόξα πατρί. Είναι ένα αριστούργημα... Όσοι (ες) δεν το έχετε διαβάσει αγοράστε το , αξίζει τον κόπο

Επωμίδες & γυμνιστές

2008-09-04T23:35:00.006+03:00

Μου αρέσουν οι γραφιάδες που έχουν αποκλειστική σκευή τη γύμνια τους. Μου αρέσει το ανυπόδητο ήθος τους. Από την άλλη, οι συνεχείς παραπομπές σε σοφολογιώτατους και μη προς εντυπωσιασμό κρύβουν τις ανησυχίες σαν περουκίνια. Οι εμβριθείς παραπέμψαντες περιφέρονται ευρύστερνοι με τα παράσημα των cogitos τους σαν απειλητικές τελεσιδικίες. Ευδιάκριτοι ωστόσο. Οι ξεσκολισμένοι του βαλανείου μειδιούν με τη γούνα του παρεισφρέοντος... Το ανυπόδητο ύφος δεν συνοδεύεται απαραιτήτως από εμβρίθεια και βαθύ στοχασμό αλλά από τη γενναία παραδοχή πως όλοι το ίδιο είμαστε λαός και κολωνάκι. Οι εξισώσεις μας κάνουν υποθέτω καχύποπτους, όχι όμως κι η συγκεκριμένη. Είμαι σίγουρος πως οι ψιμμυθιωμένοι δεν είναι συμφιλιωμένοι με το λογοτεχνικό τους σώμα κι έτσι "για τους πιο πολλούς από αυτούς η γνώση είναι μέσον & όχι σκοπός" (όπως έγραψε κι ο Αρθούρος Σοπεγχάουερ) αν με εννοείτε..

Common sense

2008-09-01T20:30:00.003+03:00

Η μετοχή του κοινού νου έχω την αίσθηση ότι είναι από τα βαριά χαρτιά του χρηματιστηρίου της μπάλας. Η μπάλα απευθύνεται σε όλους (σχεδόν) κι έτσι στον "δημοκρατικό" κόσμο της τα υπονοούμενα είναι δραστικά μόνο όταν τα καταλαβαίνουν ή τα αισθάνονται όλοι (σχεδόν). Από την άλλη μεριά στο χώρο αυτό της βραχείας δόξας η επιτυχία πιστώνεται περισσότερο στους τακτικιστές παρά στους επίδοξους στρατηγούς. Επιπρόσθετα, είναι δύσκολο να γράψει κανείς ποίηση στα κινέζικα αν δεν είναι η μητρική γλώσσα του. Το να χειρίζεσαι άγνωστους σε σένα παίκτες (έλληνες και μη) είναι μανίκι, αγαπητοί μου, αντίστοιχο με την κινέζικη ποίηση. Αλλοεθνείς στρατηγοί της μπάλας με πλούσια βιογραφικά στην εσπερία θα τα δουν όλα εδώ...

Οι τρείς τελευταίες μέρες του Φερνάντο Πεσσόα (Αντόνιο Ταμπούκι)

2008-06-22T22:02:00.003+03:00

Εξ αφορμής Ναυτίλου και Χαράλαμπου

Ο Πεσσόα ακούμπησε το ένα του μάγουλο στο μαξιλάρι και χαμογέλασε κουρασμένα. Αγαπητέ Αντόνιο Μόρα, είπε, η Περσεφόνη με καλεί στο βασίλειό της, ήρθε η ώρα να φύγω, ήρθε η ώρα να εγκαταλείψω αυτό το θέατρο εικόνων που ονομάζουμε ζωή μας, να ξέρατε πόσα πράγματα είδα με τα γυαλιά της ψυχής, είδα την Ασπίδα του Ωρίωνα, εκεί πάνω στο απέραντο διάστημα, περπάτησα με τα γήινα πόδια μου στον Σταυρό του Νότου, διέσχισα ατέλειωτες νύχτες σαν φωτεινός κομήτης τους διαστρικούς χώρους της φαντασίας, την ηδονή και το φόβο, και υπήρξα άντρας, γυναίκα, γέρος, κοριτσάκι, υπήρξα ο όχλος των μεγάλων μπουλβάρ στις πρωτεύουσες της Δύσης, υπήρξα ο πράος Βούδας της Ανατολής του ποίου ζηλεύουμε την ηρεμία και τη σοφία, υπήρξα ο εαυτός μου και πολλοί άλλοι, όλοι οι άλλοι που μπορούσα να είμαι, γνώρισα τιμές και ατιμίες, ενθουσιασμούς και καταρρεύσεις, διέσχισα ποτάμια και άβατα βουνά, παρατήρησα γαλήνια κοπάδια και δέχτηκα στο κεφάλι μου τον ήλιο και την βροχή, υπήρξα γυναίκα καυλωμένη, υπήρξα γάτα που παίζει στο δρόμο, υπήρξα ήλιος και φεγγάρι, κι όλα αυτά γιατί η ζωή δεν είναι ποτέ αρκετή. Τώρα όμως φτάνει, αγαπητέ μου Αντόνιο Μόρα, έζησα τη ζωή μου σαν να ήταν χίλιες ζωές, έχω κουραστεί, το καντήλι μου σώθηκε, σας παρακαλώ δώστε μου τα γυαλιά μου.
Ο Αντόνιο Μόρα διόρθωσε πάνω του το χιτώνα. Ο Προμηθέας τον πίεζε. Ω αναφώνησε, θεικέ ουρανέ, άνεμοι φτερωτοί και γρήγοροι, πηγές των ποταμών, αμέτρητο χαμόγελο των θαλασσινών κυμάτων, γη, οικουμενική μητέρα, εσάς επικαλούμαι και τη σφαίρα του ήλιου που όλα τα βλέπει, κοιτάξτε τι υπομένω.
Ο Πεσσόα αναστέναξε. Ο Αντόνιο Μόρα πήρε τα γυαλιά από το κομοδίνο και του τα φόρεσε στο πρόσωπο. Ο Πεσσόα γούρλωσε τα μάτια και τα χέρια του ακινητοποιήθηκαν πάνω στο σεντόνι. Η ώρα ήταν ακριβώς είκοσι και τριάντα.-

Blamed frame

2008-05-23T17:35:00.014+03:00

Τη μισούν όλοι. Όλοι όσοι ξέρω. Σπεύδω να την δικαιολογήσω (όχι ανιδιοτελώς είναι αλήθεια..) λες και είναι άπορη κορασίδα. Τζίφος. Όλες οι σοφιστείες μου προσκρούουν στον τοίχο τους. Η αλαζονική πόζα της τους τρελαίνει. Τι πρόστυχη! Προσπαθώ να τους εξηγήσω πως πρέπει να αναλάβουμε τις ευθύνες μας όμως κανείς δεν είναι διατεθειμένος να φτάσει μέχρις εκεί. Ένα σαράκι μας καίει. Να τραβήξουμε την κουρτίνα. Μοιάζει με την περιέργεια του απατημένου συζύγου. Ποιος ο λόγος να μάθεις ποιός; Ό,τι έγινε έγινε. Αναζητούμε όμως πάντα τον φορέα. Όχι την πράξη. Τι να κάνουμε? Έτσι είμαστε πλασμένοι. Κι αυτή έτσι πλασμένη είναι. Κάδρο εναπόθεσης.
Προσώπων.
Πατήστε το κουμπί

The Starry Night, Anne Sexton

2008-05-22T17:24:00.003+03:00

That does not keep me from having a terrible need of—shall I say the word—religion. Then I go out at night to paint the stars.

Vincent Van Gogh in a letter to his brother

The town does not exist

except where one black-haired tree slips

up like a drowned woman into the hot sky.

The town is silent. The night boils with eleven stars.

Oh starry starry night! This is how

I want to die.

It moves. They are all alive.

Even the moon bulges in its orange irons

to push children, like a god, from its eye.

The old unseen serpent swallows up the stars.

Oh starry starry night! This is how

I want to die:

into that rushing beast of the night,

sucked up by that great dragon, to split

from my life with no flag,

no belly,

no cry.

Δ.Π.Παπαδίτσας, Ερμηνεία Δεύτερη, ΙΙΙ

2008-05-17T20:14:00.006+03:00

Εκείνο που με βρήκε

Έφηβο μες στον άντρα και δειλό στον ήρωα

Στοχαστικό να κινδυνεύει έξι μερόνυχτα μέσα στις καταιγί-

δες ενός άγνωστου προσώπου

Που παρασταίνει ή μπορεί να'ναι ο καθρέφτης διψασμένων

αβύσσων πού μέ δείχνει εκατόχρονο

Να ξεζαρώνει από μεθυστικές αναπνοές κι από χνουδάτα χαι-

ρετίσματα χαδιών

Που φυτεύουν ζουμερά χορτάρια σε μακάριους ύπνους

Εκείνο που γύρισε και μέ βρήκε με λιωμένο γύρω-γύρω

μυαλό

Απ'το πιό αναμμένο όνειρο, φίδι ή αηδόνι μού τό 'δωσε η

τύχη

Να λιγοστεύω μέρα μέ τή μέρα σε βαθιές λιακάδες

Ανάπτυξη

2008-03-18T23:26:00.011+02:00

Δεν σας ζηλεύω καθόλου. Μα καθόλου. Τα δευτερόλεπτά σας στον αέρα μπροστά στους γήινους αιώνες μου. Αβάσιμοι περιφέρεστε σαν φύλλα. Σακάτικα πουλιά. Οσο για μένα δεν βιάζομαι να ανέβω. Οχι. Δε βιάζομαι. Ούτε κινούμαι. Μόνο αναπτύσσομαι. Ούτε να κατέβω βιάζομαι. Διανύω υπομονετικά τις εκατονταετηρίδες σας και καταφάσκω στο χώμα. Στα βάθη και στα ύψη. Χώνομαι στη βαθιά αγκαλιά του τρυγώντας τους χυμούς του για να ξανανέβω εν πλήρη δόξη στον ήλιο. Το τίμημα του ύψους το πληρώνω κρατώντας την αρχαία ανάσα μου βαθιά στο χώμα.

Λακούβα ή παραλλαγή Τυριού

2008-03-11T22:17:00.006+02:00

Το τουριστικό φολκλόρ θα επέβαλλε την ενοικίαση μιας ανοικτής σεβρολέτ του 60, λουλουδάτα κοντομάνικα πουκάμισα, Τίτο Πουέντε στη διαπασών και ξένοιαστη ανεμελιά ρέμπελης rat pack. Όμως στην καρτ ποστάλ μας ένα κατακόκκινο Πεζό 206 βαριανάσαινε στις λακούβες κουβαλώντας τα υπολείμματα δύο γαστρεντερίτιδων και ενός μεθυσιού κατω από την ανελέητη λαβρα του μεσημεριού. Απέραντες πεδιάδες ζαχαρόκάλαμα. Μια άμαξα με άλογα μας προσπέρασε από δεξιά πριν πέσουμε σε άλλη μια λακούβα. Το οδικό δίκτυο δεν ήταν ακριβώς δίκτυο. Ήταν νησίδες ασφάλτου με διαλείμματα χωματόδρομου και αιφνίδιων ζωοπλημμυρων. Σαν να μη έφταναν όλα αυτά το χαλασμένο κλιματιστικό έσπευσε να υποκαταστήσει την δυσφορία με τον ιδρώτα του επείγοντος.

Στη μέση του πουθενά διακρίναμε αυτή την λιπόσαρκη φιγούρα που έμοιαζε να κρατάει κάτι στην άκρη του δρόμου. Σταματήσαμε. Το Τυρί ήταν "παρκαρισμένο'' πάνω σε ένα μικρό στρογγυλό ξύλο και ήταν προς πώληση. "Τσιιζ σενιόρ, βέρι γκουντ τσιιζ.Ουάν ντόλαρ. Κουμπάνο τσιιζ". Χαμογελούσε χαλαρά - τα δόντια του άσπρη κιμωλία. Αλληλοκοιταχτήκαμε. "Τσιζ?". "Τσιιιζ, κουμπάνο". "Και που θα το βάλουμε ρε συ το τυρί?". Ο τύπος ανέβασε το ψάθινο καπέλο του για να μας δει καλύτερα και άφησε ένα μικρό κεφάλι λαδοτυρί διστακτικά στο ταμπλό. Ο Γιώργος του ζήτησε το ξύλο αφού του ενεχείρισε το δολλάριο. "Νοοοοοο πλιζ αμίγκο, νοοοο σελ δε γουντ!!''. Ο Κώστας υπομειδιώντας σχολίασε."Γιώργο, είπαμε να του πάρουμε το τυρί, όχι το κατάστημα !". Γελούσαμε (οι αποικιοκράτες..)νευρικά για κανα 2ωρο. Γελούσε κι ο Ραούλ που ωστόσο είχε γίνει συνεπιβάτης μας. Μελαγχόλησα ελαφρά. Η ζέστη ήταν αφόρητη. Τα πρώτα σπίτια. Οι χασιέντες και οι άνθρωποι. Εμπόρευμα, κατάστημα, πωλητής κι αγοραστές προ των πυλών του Γκάμαγουει...

(Αντί προλόγου/Ρέκβιεμ) Αννα Αχμάτοβα

2008-02-23T00:06:00.001+02:00

Τα φοβερά εκείνα χρόνια της τρομοκρατίας του Γιέζοφ πέρασα δεκαεπτά μήνες σε ουρές έξω από τις φυλακές στο Λένινγκραντ. Κάποια στιγμή κάποιος με "αναγνώρισε". Τότε μια γυναίκα με γαλανά χείλη που στεκόταν πίσω μου και που , σίγουρα, ποτέ δεν είχε ακούσει το όνομά μου, συνήλθε από το πάγωμα που μας κατείχε όλους την εποχή εκείνη και ψιθυριστά με ρώτησε στ' αυτί (την εποχή εκείνη, όλοι ψιθυριστά μιλούσαμε):-Αυτά εδώ μπορείτε να τα περιγράψετε; Kαι τότε εγώ είπα: -Mπορώ. Τότε κάτι σαν χαμόγελο γλίστρησε πάνω σ εκείνο που κάποτε ήταν το πρόσωπό της.

1η Απριλίου 1957

Λένινγκραντ

(Μετάφραση Δημήτρης Τριανταφυλλίδης)

Ιωβηλαίο

2008-02-03T21:22:00.000+02:00

Το σύστημα του πορτογάλου μοιάζει περίεργο. Βαφτίζει τους αμυντικούς χαφ για να αμύνεται η ομάδα ψηλά. Τους επιθετικούς τους θέλει αμυντικούς επίσης. Δεν φοράνε ζιπουνάκια στα μπουλντογκς αγαπητέ... Η μπαλα είναι άθλημα των παικτών και όχι του προπονητή και όταν οι παίκτες είναι απείθαρχοι και ταλαντούχοι αντάμα ο προπονητής αισθάνεται περιττός. (Περιττό να τονίσω πως είμαι υπερ των απέιθαρχων & πεσσευόντων παικτών).Προκειμένου να υπάρξει λοιπόν ευνουχίζει την πρωτοβουλία τους. Ευνουχίζω άρα υπάρχω.Και η πρωτοβουλία είναι πάντα απείθαρχη. Κι ο Κόσμος είναι Βούληση και Παρασταση. Όχι πορτογαλεζικη γαλέρα.

Καλλιγραφία

2008-02-03T11:49:00.000+02:00

Το παιδί του διαζυγίου γραφής και ζωγραφικής. Η καλλιγραφοι ως άλλοι εικονολάτρες διευθετούν καμπυλωτά σαρκώδη ω και αρνούνται στα Ι την ευθυτητα...Λένε πως η ευθύτητα είναι επιγενόμενη. Και παραμένουν γραφικοί.

Κιονηδόν

2008-02-01T22:40:00.000+02:00

Η σχέση της γραφής με τη ζωγραφική δεν έχει νομίζω επαρκώς αναλυθεί. Την ατεκμηρίωτη αυτή άποψή μου τροφοδότησε ένα επίρρημα ή μάλλον μια φράση : "Γράφω κιονηδόν". (Αναθυμήθηκα αίφνης τον (ζω)γραφικό χαρακτήρα του Χειμωνά. Εγραφε όπως ζωγράφιζε ο Γκρέκο...). Έτσι μια πρόταση ειδωμένη σαν περιστύλιο και όχι σαν συμβολικό σύστημα αποτύπωσης παρουσίαζει ξεχωριστό ενδιαφέρον. Για κοιτάξτε καλύτερα..

Αυτές οι τρίαινες των ψ , τα δοχεία των υ και αυτό ακόμη το σπηλαιώδες ο δεν σας βάζουν σε σκέψεις; Συνήθως τα προσπερνάτε τσακίζοντάς τα στο χαρτί αλλά αυτά παραμένουν εκεί σαν φωτογραφίες αγαπημένων προσώπων στο σαλόνι, που έχουν φύγει για πάντα κι ωστόσο χαμογελούν