Τέλος

Βαρέθηκα αγαπητοί/ες. Ευχαριστώ για την προσοχή σας όλο αυτό το διάστημα. Εις το επανιδείν

Ένθεν κακείθεν

• Το τηλεοπτικό κείμενο έχει πολλούς συγγραφείς και όχι έναν όπως το λογοτεχνικό

• Η θέαση συγκεκριμένων προγραμμάτων δεν συνδέεται απαραιτήτως με την ευαρέσκεια των θεατών και ούτε με την παρουσία τους μπροστά στον δέκτη
• Μη λέτε εξυπνάδες αποδίδοντας ύποπτες (ντε και καλά) προθέσεις στον Big Brother της TV. Αρκετά πράγματα που βγαίνουν στον αέρα είναι αποτέλεσμα παρεξήγησης και χαζομάρας
• Μη λέτε μαλακίες για την κερδοφορία της τηλεόρασης γιατί είναι και ήταν μύθος του κερατά
• Η οικονομική αιμορραγία των τηλεοπτικών επιχειρήσεων βλάπτει σοβαρά την υγεία μας αλλά και την υγεία τους
• Οι περισσότεροι εργαζόμενοι(ες) στα μέσα δεν έχουν ορμέμφυτο
  
• Η τηλεόραση όταν φτωχαίνει ναρκισσεύεται

Στερέωμα

Στον Παναγιώτη

Ούτε και γώ ξέρω πως έπεσα μέσα. Ούτε προσοχή εκτελούνται εργασίες ούτε σήμα κανένα. Χάσκει η άσφαλτος στις μέρες μας. Ετσι γλίστρησα χωρίς θόρυβο. Ανεπαισθήτως που λέει κι ένας γέρος μουντζούρης.
Και τότε είδα το σκότος. Το σκότος το αληθινό. Χαιδεύω, το χώμα το νωπό, το τραχύ πρόσωπο των βράχων. Ακούω το κελάρυσμα των νερών. Πλήρης πίσω απ τα πετρώματα αφουγκράζομαι. Το θόρυβο τον αληθινό σας. Το Σκότος το αληθινό. Τα πέλματα που σέρνονται (χωρίς τη σφαίρα πίσω), το εκκωφαντικό τσάκισμα της γόπας. Ενίοτε, με δυσκολία είναι αλήθεια, το κουτσό των παιδιών. Κι έχω γίνει χαρτοφάγος καθώς οι πολλές πρωτείνες και τα ζωικά στοίχισαν και κούρασαν. Χαρτοφάγος. Ξέρετε, από τα χαρτάκια τα δικά σας τρέφομαι. Δεν έχω παράπονο. Χαρτάκια απ αυτά που δεν αντέχουν στο φώς (ή που δεν τ αντέχει;) και σκίζονται κομματάκια μικρά. Από χέρια βιαστικά πριν πεταχτούν στο φεγγίτη μου χαρτοπόλεμος. Χαρτοφάγος. Και κάνω ύπνο ελαφρύ.
Είδα το Σκότος . Το Σκότος το αληθινό κι άνασκελα χαζέυω το στερέωμα. Των πελμάτων σας

Aπόψεις

Στον Κλιντ

Οι απόψεις εμποδίζουν το βίωμα της ζωής. Σα λάσπη κατακάθονται στα τζάμια μας. Απόψεις... Αυτοί οι θρόμβοι της σκέψης. Τι βολικό να χει κανείς απόψεις! Να είναι κατατάξιμος βρε αδελφέ στο ράφι της ζωής. Κι η ζωή? Η ζωή είναι απρόσκοπτη, χτυπά δυνατά στις φλέβες και σιχαίνεται τα εμπόδια. Η ζωή είναι ποτάμι και οι απόψεις ενήλικες λίμνες εφηβικού καταρράχτη . Εκεί εκβάλλουμε λοιπόν. Στις απόψεις. Στην αδιατάρακτη αιχμαλωσία του νερού. Και καθόμαστε αναπαυτικά στις καρέκλες μας, στις απόψεις μας....

H Θεία

Ξέρετε τι είναι να μην κοιμάσαι ποτέ; Αφήστε μου τη φούστα σας λέω. Να μην ξεκουραστώ δηλαδή; Τι είμαι εγώ, ε; Όλο στο πόδι βρίσκομαι, τρέχω συνέχεια δεξιά κι αριστερά σα τρελή και ησυχία δε βρίσκω. Άσε το άλλο. Που με φωνάζετε όλα μαζί λες κι είστε συνεννοημένα και όλοι με θέλετε και για κάτι διαφορετικό. Πόσα κομμάτια να γίνω; Ξέρετε τι είναι να μην κοιμάσαι καθόλου; Την ησυχία μου θέλω, τ ακούτε; Από τότε που έφυγε ο συχωρεμένος ο θείος σας δεν με είδε άσπρη μέρα. Κι αυτές τις χάρες να τις ξεχάσετε.."Άλιιις κι 'Αλιιις" μ'έχετε πρήξει. Μόνο για χάρες και καλοπιάσματα είστε. Κι όταν σας ζητώ κι εγώ η έρμη λίγο να ησυχάσετε να ηρεμήσω κι εγώ, κοιτάτε αλλού και ποτέ στα μάτια. Και μου τραβάτε τη φούστα και κρύβεστε. Μη μου την ξανατραβήξετε τη φούστα τ ακούτε; Γιατί θα τη βγάλω και θα ησυχάσω. Και μετά αλίμονό σας κακομοίρηδες.
Ξέρετε τι είναι να μην κοιμάσαι ποτέ;

Βασίλης Βασιλικός

Θέλω να το εξομολογηθώ αυτό. Λίγο που τον έβλεπα στο κουτί συχνά, λίγο ένας μανδύας "θεσμικότητας" που τον περιβάλλει, λίγο τo συμπλέγμα τo δικό μου με τα πολιτιστικά των 80s και λίγο η άγνοια του έργου του με είχε οδηγήσει στο ασφαλέστατο συμπέρασμα πως δεν είναι καθόλου του γούστου μου. Είς επίρρωσιν, η μαρτυρία της μάνας μου (που κοπροσκύλιαζε αδιαλείπτως σημειωτέον στο Χάραμα του Τσιτσάνη για ένα φεγγάρι) πως τον έπαιρνε ιερόσυλος ύπνος στo διπλανό τραπέζι (η Μπέλλου στα ντουζένια της έτσι;) με κατέστησε σχεδόν λάτρη του έργου του.. 'Ωσπου διάβασα τις προάλλες το Φύλλο και Το Πηγάδι και πριν λαλείσαι τρις (Στ Αγγέλιασμα βρίσκομαι) ανέκρουσα πικρώς. Και κλίνω το γόνυ. Μπροστά ίσως στο μεγαλύτερο μοντερνιστή μυθιστοριογράφο της χώρας. Συγγνώμη Κύριε Βασιλικέ

Παιδική Μαντλέν

Το δίπατο νεοκλασικό είχε μεγάλο κήπο με μωβ και κίτρινα σκυλάκια στα παρτερια του, το πηγάδι παλιό,σκουριασμένη αντλία, άτακτες οι τσουκνίδες ολόγυρα. Μια γέρικη κερασιά δίπλα στην αποθήκη, στης οποίας το κλαδί κρεμιόταν ανάποδα σχηματίζοντας ένα τέλειο Γ ..Στο πάνω πάτωμα υπήρχαν τα δύο υπνοδωμάτια και μια σφαλισμένη πόρτα για χρόνια. Η πόρτα είναι που τρίζει τώρα ανυπόφορα ή τα δυσανεκτικά γέρικα σανίδια; Γυρνά σιγά το πόμολο και το παιδί διστάζει.Μόνο για λίγο. Κι ανοίγει το ακορντεόν του φωτός μες στο αχανές δωμάτιο και μετεωρίζεται μες στις βελούδινες ευθύτητες σκόνη μικρή, ελάχιστη. Για μια στιγμή μόνο. Πριν μυρίσει το βλέμμα. Και εκπέσει στα λευκά σεντόνια, μες σε χιλιάδες απλωμένες χυλοπίττες